کاهش شنوایی همیشه به‌معنای درگیری مستقیم گوش نیست و در بسیاری از موارد، منشأ این اختلال در احتباس ترشحات سینوسی و تجمع نزل و خلط پشت حلق نهفته است. زمانی که نزل و ترشحات غلیظ به‌درستی تخلیه نمی‌شوند، این مواد در حفره‌های سینوسی، به‌ویژه سینوس فک بالا، باقی می‌مانند و به‌مرور باعث ایجاد فشار در نواحی اطراف می‌شوند. این فشار می‌تواند عملکرد طبیعی اعصاب شنوایی را مختل کرده و کاهش تدریجی شنوایی، احساس گرفتگی گوش و سنگینی سر را به‌دنبال داشته باشد.

نزل و خلط پشت حلق از دیدگاه طب سنتی، مواد زائدی هستند که اگر مسیر خروج آن‌ها مسدود‌ شود، به اندام‌های حساس مجاور آسیب می‌زنند. یکی از این اندام‌ها دستگاه شنوایی است و در برخی موارد حتی اعصاب بینایی نیز تحت تأثیر این فشار قرار می‌گیرند. به همین دلیل، اختلالات شنوایی با منشأ سینوسی نباید صرفاً به‌عنوان یک مشکل موضعی گوش در نظر گرفته شوند، بلکه لازم است ریشه‌ی آن در سینوس‌ها و مسیرهای تخلیه‌ی ترشحات بررسی شود.

خطای رایج در درمان این اختلالات، تمرکز صرف بر گوش و نادیده‌گرفتن بیماری‌های ریشه‌ای مانند نزل، خلط پشت حلق و سینوزیت است. این نگاه سطحی باعث می‌شود بیماری به‌صورت مزمن باقی بماند و به‌تدریج زمینه‌ساز مشکلات پیچیده‌تری در بدن شود. در طب ایرانی–اسلامی، این دسته از بیماری‌ها به‌عنوان اختلالات پایه‌ای شناخته می‌شوند، زیرا در صورت عدم درمان، می‌توانند منشأ بروز بیماری‌های متعددی باشند.

نکته‌ی قابل توجه این است که درمان نزل و سینوزیت در بسیاری از موارد ساده، کم‌هزینه و مبتنی بر اصلاح تدابیر و تخلیه‌ی صحیح ترشحات است؛ اما بی‌توجهی به آن‌ها بدن را وارد چرخه‌ای از اختلالات مزمن می‌کند که گاه با کاهش شنوایی، سردردهای مداوم یا اختلالات حسی بروز پیدا می‌کند. پرداختن اصولی به این بیماری‌های ساده اما ریشه‌ای، نقش مهمی در پیشگیری از آسیب‌های گسترده‌تر و بازگشت تعادل به عملکرد طبیعی بدن دارد.