نقرس در نگاه طب سنتی، حاصل رسوب سودای سوخته در کلیه‌ها است؛ مادّه‌ای غلیظ و فاسد که به‌دلیل ضعف قوای دفعی بدن، به‌ویژه از مسیر کلیه، به‌خوبی دفع نشده و به‌تدریج در اندام‌های تحتانی رسوب می‌کند. این رسوبات معمولاً در پایین‌تنه تجمع یافته و بیش از همه، خود را به‌صورت درد، التهاب و تورم در مفصل انگشت شست پا نشان می‌دهند.

در طب رایج (مدرن) نیز نقرس اغلب با افزایش اسیداوریک و مصرف زیاد گوشت قرمز مرتبط دانسته می‌شود و داروهایی مانند آلوپورینول تجویز می‌گردد. هرچند این داروها می‌توانند علائم بیماری را کاهش دهند، اما عمدتاً نقش کنترل علامتی دارند و به ریشه‌یابی و اصلاح زمینه‌ی ایجاد بیماری نمی‌پردازند.
از منظر طب سنتی، درمان نقرس بر دو اصل اساسی استوار است:
تقویت کلیه‌ها تا توان دفع این مواد زائد و رسوبات را پیدا کنند.
کاهش غلظت خون به‌منظور جلوگیری از تجمع و رسوب بیشتر این مواد در بدن.
بر این اساس، رعایت توصیه‌های زیر ضروری است:
مصرف گوشت گاو باید به‌طور کامل حذف شود و به‌جای آن، گوشت گوسفندی به مقدار کم و حداکثر هفته‌ای یک تا دو بار مصرف گردد.
استفاده از روغن شَحم در غذاها توصیه می‌شود، چراکه در تقویت قوای کلیه نقش مؤثری دارد.
در فصل آن، مصرف زَردَک بسیار مفید است و در صورت دسترسی نداشتن، هویج معمولی نیز می‌تواند جایگزین مناسبی باشد.
در فصول سرد، گرم نگه‌داشتن کلیه‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد؛ به‌گونه‌ای که ناحیه کمر و پهلوها، به‌ویژه در شب، با شال نخی پوشانده شود.
هر شب پیش از خواب، ترکیب زِنیان و گردو به اندازه یک فندق مصرف شود. این ترکیب از داروهای صاف‌کننده و مؤثر در طب اسلامی به‌شمار می‌رود و در بهبود عملکرد کلیه بسیار مفید است.
مصرف منظم سرکه‌انگبین برای تعدیل اخلاط و کاهش غلظت خون توصیه می‌شود.
پس از گذشت حدود چهل روز از اجرای این تدابیر، انجام حجامت ساقین می‌تواند نقش مهمی در تقویت کلیه‌ها و تخلیه فضولات تجمع‌یافته ایفا کند؛ فضولاتی که در نهایت به‌صورت بیماری نقرس بروز یافته‌اند.