در نگاه رایجِ انسان امروز، غم معمولاً با تیرگی، فشار، فرسودگی و سنگینیِ قلب همراه است؛ همان حالتی که در متون دینی از آن با عنوان «همّ و غم» یاد می‌شود؛ اندوهی که ریشه در دلبستگی‌های مادی، ترس‌های دنیایی و نگرانی‌های فناپذیر دارد و می‌تواند حتی انسانِ نیرومند را از پا درآورد. اما در میان همه اندوه‌ها، غمِ حضرت ابی‌عبدالله الحسین علیه‌السلام جنسی دیگر دارد؛ این غم از سنخِ ماده و فنا نیست، بلکه به عالم بقا، معنا، حقیقت و بیداری دل پیوند خورده است. به همین دلیل، نه‌تنها دل را تیره و فرسوده نمی‌کند، بلکه سیاهی‌های انباشته‌شده از غصه‌های روزمره را از قلب می‌شوید و انسان را به آرامشی عجیب، سبکبالی و نوعی نشاط درونی می‌رساند؛ نشاطی که حتی در میان اشک و گریه نیز قابل تجربه است. بسیاری از غم‌هایی که زندگی ما را احاطه کرده‌اند، از مشکلات تکرارشونده‌ای می‌آیند که ظاهراً تمامی ندارند: دغدغه معاش، اختلاف‌های خانوادگی، تربیت فرزند، قسط‌ها، مقایسه با دیگران، نداشتن‌ها و حسرت‌ها. انسان گمان می‌کند باید یکی‌یکی این مسائل را در بیرون حل کند تا آرام شود، در حالی‌که جهان مادی پیوسته مسئله‌های تازه‌ای می‌سازد و اگر قرار باشد آرامش ما وابسته به پایان همه این مشکلات باشد، شاید هرگز طعم سکون درون را نچشیم. آنچه انسان را نجات می‌دهد، گاهی نه حل فوریِ تمام مسئله‌های بیرونی، بلکه دگرگونیِ درون است؛ و روضه و غمِ حسین علیه‌السلام برای بسیاری از دل‌ها همین کار را می‌کند. وقتی انسان در فضای مصیبت کربلا قرار می‌گیرد، وقتی روضه‌ای از حضرت رقیه سلام‌الله‌علیها یا عطشِ ظهر عاشورا یا غربتِ اهل‌بیت را با دل می‌شنود، غمی بزرگ‌تر، عمیق‌تر و آسمانی‌تر بر دل می‌نشیند؛ غمی که آن غم‌های ریز و فرساینده روزمره را در خود حل می‌کند. در این حال، انسان برای لحظاتی از زندانِ خواسته‌ها، مقایسه‌ها، کمبودها و ترس‌های کوچک رها می‌شود و نوعی پاکی و سبکی را تجربه می‌کند. شاید راز اینکه بسیاری از مردم پس از یک مجلس روضه، با وجود اشک ریختن، احساس آرامش، لبخند و حتی گشایش درونی دارند، همین باشد: دغدغه‌هایی که پیش از روضه دل را احاطه کرده بود، در پرتو آن اندوه قدسی رنگ می‌بازد و قلب از فشار آن‌ها تهی می‌شود. از این منظر، روضه فقط مجلسی برای گریستن نیست؛ مجالی است برای شست‌وشوی قلب، برای خاموش شدن هیاهوی ذهن، برای فراموش کردن حاجت‌های کوچک در برابر حقیقتی بزرگ‌تر و برای بازگشت به آرامشی که از جنس اتصال است، نه از جنس رفع موقت مشکلات. شاید به همین دلیل است که توصیه می‌شود انسان به‌طور مستمر، به‌ویژه در ایام محرم، خود را در معرض این نسیم قرار دهد؛ با شرکت در مجالس روضه یا شنیدن آن، نه فقط برای طلب حاجت، بلکه برای سبک شدن، برای پاک شدن از غبار هموم دنیایی و برای تجربه آن «غم سفید» و روشنی‌بخشی که دل را از آلودگیِ غصه‌های کوچک می‌شوید. غم حسین علیه‌السلام اگر با توجه و حضور قلب در جان انسان بنشیند، می‌تواند ریشه بسیاری از اضطراب‌ها و دل‌مشغولی‌های فرساینده را در درون خشک کند و به انسان بیاموزد که پیش از تغییر جهان بیرون، باید قلب خویش را از اسارت اندوه‌های کوچک آزاد سازد. این همان رازی است که اشک بر ابی‌عبدالله را در عین سوز، به سرچشمه‌ای از فرح، آرامش و حیات قلب تبدیل می‌کند.