کبد یکی از مهم‌ترین اندام‌های تنظیم‌کننده بدن است که پس از هضم غذا در روده‌ها، مواد مغذی جذب‌شده را از طریق عروق مزانتریک و ورید باب دریافت کرده، آن‌ها را پالایش، تفکیک و برای استفاده اندام‌های مختلف آماده و توزیع می‌کند؛ به بیان دیگر، کبد مرکز پردازش و مدیریت سوخت‌رسانی بدن محسوب می‌شود. زمانی که کبد دچار چربی و به‌تدریج سفتی بافتی می‌شود، انعطاف و کارایی طبیعی خود را از دست می‌دهد و در نتیجه نمی‌تواند مواد دریافتی از روده را به‌خوبی تحویل گرفته و در بدن پخش کند؛ پیامد این اختلال ممکن است به‌صورت احساس ضعف، سستی، بی‌حالی و کاهش انرژی بروز کند، حتی اگر فرد تغذیه کافی داشته باشد، زیرا جذب و توزیع مؤثر آهن، پروتئین‌ها، ویتامین‌ها و سایر ترکیبات ضروری با مشکل مواجه می‌شود. از سوی دیگر، وقتی انتقال مواد از روده به کبد به‌درستی انجام نشود، فرد ممکن است با مقدار کم غذا دچار احساس پری، نفخ، سنگینی یا بزرگ شدن شکم شود، چرا که چرخه دریافت و تخلیه مواد دچار اختلال شده است؛ همچنین در مراحل پیشرفته‌تر، به دلیل کاهش انعطاف بافت کبد، هنگام فعالیت بدنی و افزایش جریان خون، درد در ناحیه زیر دنده سمت راست احساس می‌شود. افزون بر این، با توجه به ارتباط گسترده میان روده، کبد و سیستم عصبی در قالب محور مغز–روده، اختلال در عملکرد این مسیر می‌تواند بر تعادل مواد مؤثر بر خلق‌وخو نیز اثر بگذارد و در برخی افراد با احساس افسردگی، اضطراب یا نوسانات خلقی همراه شود؛ از این رو توجه به سلامت کبد، اصلاح سبک زندگی، تغذیه متعادل و فعالیت بدنی منظم نقش مهمی در حفظ انرژی، تعادل جسمی و حتی ثبات روانی ایفا می‌کند.