ریفلاکس معده در نوزادان یکی از مشکلات نسبتاً شایع است که بسیاری از والدین آن را مشاهده می‌کنند؛ برای مثال نوزادی که چند دقیقه پس از خوردن شیر مادر، مقداری از شیر را از دهان خارج می‌کند یا گاهی هنگام بالا آمدن شیر دچار حالت خفگی و ناراحتی می‌شود. این وضعیت در برخی نوزادان می‌تواند زمینه‌ساز مشکلات تنفسی نیز باشد؛ به‌طوری که کودک زود به زود دچار علائمی مانند سرفه‌های خلط‌دار، عفونت‌های تنفسی، سرماخوردگی‌های مکرر و حتی در مواردی ذات‌الریه می‌شود. در بسیاری از این موارد، ریشه اصلی مشکل همان ریفلاکس معده است؛ حالتی که در آن محتویات معده به سمت مری و گاهی مجاری تنفسی بازمی‌گردد. در پزشکی به نوعی از عفونت ریوی که در اثر ورود این مواد به دستگاه تنفس ایجاد می‌شود «پنومونی آسپیراتیو» گفته می‌شود. با این حال، گاهی در برخورد با این مشکل تنها به درمان‌های دارویی و آنتی‌بیوتیک‌های قوی اکتفا می‌شود که ممکن است به‌طور موقت علائم را کاهش دهند، اما علت اصلی را برطرف نکنند. از دیدگاه فیزیولوژیک، ریفلاکس زمانی رخ می‌دهد که معده ضعیف عمل کند و دریچه‌ای که بین مری و معده قرار دارد، یعنی اسفنکتر کاردیا، به‌خوبی بسته نشود. شل بودن این دریچه باعث می‌شود محتویات معده به سمت بالا بازگردند و علائم ریفلاکس ایجاد شود. بنابراین توجه به تقویت عملکرد معده و بهبود کارکرد این دریچه می‌تواند نقش مهمی در کاهش ریفلاکس در نوزادان و حتی بزرگسالان داشته باشد. بررسی تصویر مربوط به ساختار معده و محل قرارگیری اسفنکتر کاردیا نیز می‌تواند به درک بهتر این روند کمک کند و نشان دهد که چگونه ضعف معده و شل بودن این دریچه زمینه بروز ریفلاکس را فراهم می‌کند.