در زندگی روزمره، آنچه یک مسئله را به سمت حل شدن یا پیچیده‌تر شدن می‌برد، فقط خودِ مشکل نیست، بلکه نحوهٔ بیان و کیفیت درونیِ ما هنگام مطرح کردن آن است؛ انسان‌ها در برابر مسائل زندگی، اگر آن را به‌صورت خبر، دقیق، آرام و در جمع اهل‌نظر مطرح کنند، در واقع دارند از عقل و خرد برای رسیدن به راه‌حل کمک می‌گیرند، اما اگر همان مسئله را با لحن شکایت، گلایه، ناراحتی و بار هیجانی به زبان بیاورند، دیگر فقط یک گزارش ساده نیست، بلکه تبدیل به «مشقت» می‌شود و می‌تواند انرژی منفی، آشفتگی ذهنی و حتی مشکلات جدیدی را به‌دنبال داشته باشد؛ از همین‌رو، در این نگاه تأکید می‌شود که مشکل باید خبری گفته شود نه احساسی، یعنی به‌جای آنکه بگوییم همه‌چیز خراب شده یا از سر ناتوانی و شکایت دربارهٔ آن حرف بزنیم، باید آن را به‌صورت یک موضوع قابل بررسی و قابل حل مطرح کنیم تا راه‌حل در فضای عقلانی پیدا شود؛ زیرا کلام انسان فقط انتقال خبر نیست، بلکه حامل احساس، فرکانس و جهت‌گیری درونی او نیز هست و همین حالت درونی بر خودِ انسان، روابط او و محیط پیرامونش اثر می‌گذارد؛ به همین دلیل است که تکرار بدگویی دربارهٔ فرزند، همسر یا اطرافیان، به‌جای اصلاح اوضاع، می‌تواند انسان را در همان فرکانس منفی نگه دارد و همان مسئله را در زندگی بازتولید کند؛ این معنا در مثال آب هم توضیح داده می‌شود، جایی که گفته می‌شود کلام مثبت و معنوی بر نظم و آرایش آب اثر می‌گذارد و کلام آلوده به خشم و تحقیر، اثری متفاوت و مخرب بر آن می‌گذارد، و مقصود از این مثال آن است که نشان داده شود جهان و موجودات، نسبت به کلام و احساس انسان بی‌تفاوت نیستند؛ از این‌رو، در مسیر حل مسئله باید از شکایت‌محوری، بدبینی و هیجان‌های فرساینده فاصله گرفت و با حسن‌ظن، آرامش، عقلانیت و مثبت‌نگری به موضوع پرداخت، زیرا انسان با آنچه درباره‌اش احساس می‌سازد هم‌سنخ می‌شود و اگر دائماً در مورد یک مشکل، احساس منفی تولید کند، به‌جای رهایی از آن، در همان میدان باقی می‌ماند؛ پس پیام اصلی این بحث آن است که برای عبور از مشکلات، باید یاد بگیریم مسئله را درست ببینیم، درست بگوییم و درست پیگیری کنیم، چون مشکل را باید برای حل‌کردن گفت، نه برای تشدیدکردن.