آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا وقتی در جمعی منفی‌باف نشسته‌اید، حتی بدون آنکه کلمه‌ای منفی بگویید، احساس سنگینی و ناامیدی می‌کنید؟ حقیقت این است که ما صرفاً تماشاگر اتفاقات نیستیم؛ ما خالقان و تنظیم‌کنندگان فرکانس‌های زندگی خود هستیم.

جهان؛ سیستمی از موجودات هوشمند
جهان هستی تنها یک فضای بی‌روح نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از موجودات مادی و ماورایی است که هر کدام در سطح خود دارای «شعور» و «آگاهی» هستند. از جامدات و مایعات گرفته تا موجودات ماورایی، همگی در یک سیستم واحد با هم در ارتباط‌اند. انسان، به عنوان شعورمندترین موجود، قدرت ویژه‌ای برای اثرگذاری بر این سیستم دارد. ما با افکار، احساسات و به‌ویژه کلام خود، در حال ارسال پالس‌هایی به تمام اجزای جهان هستیم.

آرایش مولکولی مایوسانه؛ خطر بزرگِ گله و شکایت
زمانی که ما با ادبیات «مسئله‌محور» (یعنی تمرکز مداوم بر ضعف‌ها، مشکلات و ناامیدی‌ها) صحبت می‌کنیم، اتفاقی فراتر از یک گفتگوی ساده می‌افتد. هر کلام منفی یا احساس «یأس»، مانند یک فرمان، آرایش مولکولیِ تمام موجودات پیرامون ما را تغییر می‌دهد.

این تغییر فرکانس، نه تنها بر محیط، بلکه بر ساختار وجودی خودمان اثر می‌گذارد. علمی و معنوی ثابت شده است که تداوم در فرکانسِ ناامیدی و شکایت، می‌تواند ساختار سلولی بدن را دگرگون کرده و حتی زمینه‌ساز بیماری‌های سخت و جبران‌ناپذیر نظیر سرطان شود. در واقع، با غر زدن و غیبت، ما داریم «میکروفون» زندگی خود را برای پخش پالس‌های ضعف تنظیم می‌کنیم.

وظیفه ما: مأموریتِ ایجاد امید
در برابر وسوسه‌های شیطانی که با زمزمه‌های ناامیدی (مانند: «چرا زندگی اینقدر سخت است؟»، «چرا فلان اتفاق نیفتاد؟») ما را به سمت گله و شکایت سوق می‌دهند، وظیفه ما یک «بازگشت سریع به مرکز امید» است.

ما باید یاد بگیریم که چگونه فضا را عوض کنیم:

در خودمان: ابتدا با حمد و شکرگزاری، فرکانس درونی خود را از شکایت به سمت رضایت تغییر دهیم.
در خانواده: به عنوان مادر و پدر، وظیفه داریم جریانی از امید را به فرزندان منتقل کنیم، نه انتقال ناامیدی و ترس.
در جامعه و محیط کار: با مدیریت کلام خود، نقش خود را در ایجاد انرژی مثبت در محله، مسجد و محل کار ایفا کنیم.
الگوبرداری از سیره معصومین (ع)
بسیار جالب است که در دعا و مناجات‌های اهل بیت (ع)، حتی زمانی که انسان به درگاه خدا می‌رود تا از مشکلات یا گناهان خود سخن بگوید، همواره با «حمد و ثنا» و «امید به رحمت الهی» آغاز می‌کند. آن‌ها هرگز با ادبیاتِ یأس و ناامیدی با خدا صحبت نمی‌کنند؛ بلکه ابتدا قدرت و رحمت او را بازشناسی می‌کنند و سپس به نیاز خود می‌پردازند. این یک «سبک زندگی» است.

سخن پایانی:

مراقب «میکروفون‌های» زندگی‌تان باشید؛ چه میکروفون قدرت در رسانه‌ها و چه میکروفون‌های کوچک در خانواده و محله. هر کلام شما، پالس‌هایی است که جهان را تنظیم می‌کند. با «بسم‌الله» و «الحمدلله»، آرایش مولکولی زندگی‌تان را به سمت سلامت، برکت و شادی تغییر دهید. شما خالق اتفاقات پیرامون خود هستید؛ پس از امید برای خلق جهان خود استفاده کنید.